Herhaalde afwezigheid door arbeidsongeschiktheid is een groot probleem voor werkgevers, die vaak machteloos zijn tegenover hun organisatorische gevolgen. Hoewel een ontslag op grond van de gezondheidstoestand van een werknemer in principe discriminerend is, kan het worden geaccepteerd wanneer de afwezigheden een bewezen desorganisatie van de dienst veroorzaken. Vervolgens blijft het om deze desorganisatie aan te tonen, die in de praktijk complex is.
Om de impact van ziekteverzuim te objectiveren, gebruiken sommige werkgevers de Bradford-factor. Deze tool meet de frequentie en duur van afwezigheden om hun effect op het bedrijf te beoordelen. De jurisprudentie blijft echter voorzichtig hiermee.
In een recente zaak die werd voorgelegd aan de Arbeidsrechtbank van Mons, had de werkgever het ontslag van een werknemer gerechtvaardigd op basis van een hoge score op de Bradford-factor. Het interne beleid bepaalde ook dat een werknemer die meer dan het dubbele van het gemiddelde was, ontslagen kon worden wegens werkwanorde.
In haar uitspraak van 20 augustus 2025 erkende het Hof dat onvoorziene of herhaalde afwezigheden onmiskenbaar de organisatie van werk verstoren. Het stelt echter dat een mechanische toepassing van de Bradford-factor geen geldige grond kan vormen om af te wijken van de antidiscriminatiewet. Volgens de rechtbank komt het baseren van een ontslag uitsluitend op deze score neer op het straffen van de werknemer vanwege zijn of haar gezondheidstoestand. De werkgever werd daarom verplicht zes maanden schadevergoeding te betalen .
Deze positie markeert een breuk met 2017, toen hetzelfde Hof het gebruik van de Bradford-factor in de context van een reorganisatie had geaccepteerd. Het vonnis van 2025 herinnert er dus duidelijk aan dat de Bradford-factor niet op zichzelf kan worden gebruikt: deze moet worden aangevuld met concrete elementen die een daadwerkelijke desorganisatie door afwezigheid aantonen.
In de praktijk blijft de Bradford-factor een nuttig maar onvoldoende beheersinstrument. Het gebruik ervan moet deel uitmaken van een bredere analyse, waarbij rekening wordt gehouden met de operationele realiteit en de beperkingen die specifiek zijn voor de dienst.